İçeriğe geç
Bilgi Al

İyi olma hali gerçekten sadece “ben”le mi ilgili?

Kendimize iyi bakmaktan çok konuşuyoruz. Nasıl beslendiğimizden, nasıl uyuduğumuzdan, hareket etmekten, nefes almaktan, sınırlarımızdan, kendimize ayırdığımız zamandan... Ama Hayatı tek başımıza yaşamıyoruz.

Bir sohbet bizi hafifletebiliyor.Bir insanın tek cümlesi bütün günümüzü değiştirebiliyor.Bir ekip bizi büyütebiliyor ya da tüketebiliyor.Kendimizi ait hissettiğimiz bir topluluk, hiç beklemediğimiz bir tarafımızı ortaya çıkarabiliyor.Harvard Human Flourishing araştırmalarında yakın sosyal ilişkilerin temel iyi oluş alanlarından biri olması bu nedenle şaşırtıcı değil. Harvard ayrıca yalnızca bireyin değil; ailelerin, işyerlerinin, şehirlerin ve diğer toplulukların flourishing'ini anlamaya yönelik ölçümler üzerinde de çalışıyor.Yani mesele yalnızca: “Ben nasılım?” değil. Biraz da:“Biz birlikte nasılız?”FormeONE'da insan deneyimine bakarken bu yüzden iki ilişki alanını birbirinden ayırmıyoruz:Kendimle İlişkim.Başkalarıyla İlişkim.Çünkü kendimizle nasıl olduğumuz, birbirimizle nasıl olduğumuza karışıyor. Birbirimizle yaşadıklarımız da dönüp bizi değiştiriyor. Belki iyi olma hali sandığımız kadar kişisel değildir. Belki biraz da aramızda olan şeydir.

BİR BAŞKA PENCERE →Deneyim Alanları: Kendimle İlişkim · Başkalarıyla İlişkim

Kaynak: Harvard Human Flourishing Program – Flourishing & Community Well-Being
EtiketlerSakinleşmekEnerjimi ToplamakBağ Kurmak

Ekibiniz için benzer bir program mı arıyorsunuz?

Kurumunuza özel tasarlanmış wellbeing deneyimleri için bizimle konuşun.

Bilgi Al

Bunlar da ilgini çekebilir

Zihnimiz “devam” derken bedenimiz ne anlatıyor?

Bazen yorulduğumuzu biliyoruz ama devam ediyoruz. Bir toplantı daha, Bir mail daha, Biraz daha çalışmak. Biraz daha yetişmek. Sonra fark ediyoruz. Omuzlarımız gerilmiş, Nefesimiz değişmiş, Zihnimiz hâlâ günün içinde dolaşıyor. Bedenimiz ise sanki bizden biraz daha yavaşlamamızı istiyor.

Wellbeing bize kendimiz hakkında ne öğretebilir?

Bazen bize iyi gelen bir şeyi ancak yaşadıktan sonra fark ediyoruz. Bir ortamda neden rahatladığımızı, bir günün sonunda neden tükenmiş hissettiğimizi ya da bazı insanlarla birlikteyken neden kendimiz gibi olduğumuzu her zaman önceden bilmiyoruz.

Kendimizi nasıl hissettiğimiz, başkalarını nasıl duyduğumuzu değiştirir mi?

Bazı günler karşımızdakini anlamak daha kolaydır. Birinin sesindeki küçük bir değişikliği fark ederiz. Söylemediği bir şeyi hissederiz. Dinlemek için daha fazla alanımız vardır. Bazı günler ise aynı insanla konuşurken tahammülümüz daha azdır.