Kendimizi nasıl hissettiğimiz, başkalarını nasıl duyduğumuzu değiştirir mi?

Söylenen bir cümle bize olduğundan daha sert gelebilir. Küçük bir şey daha fazla canımızı sıkabilir. Belki de başkalarıyla kurduğumuz ilişkiye her zaman aynı yerden bakmıyoruz.

Çünkü karşımızdakini duyduğumuz anda, yalnızca onu değil, kendimizi de beraberimizde getiriyoruz. O gün ne kadar yorgunuz? Ne kadar gerginiz? Zihnimiz ne kadar dolu? Kendimizi nasıl hissediyoruz? Araştırmalar, içinde bulunduğumuz duygusal durumun başkasının bakış açısını anlama biçimimizi etkileyebildiğini gösteriyor. Bu, her zaman karşımızdakini yanlış anladığımız anlamına gelmiyor. Ama bazen kendi halimiz, duyduğumuz şeyi yorumlama biçimimize eşlik edebiliyor. Yorgunken daha kısa cevap verebiliriz. Gerginken bir bakışı yanlış yorumlayabiliriz. Kendimizi güvende hissetmediğimizde daha kolay savunmaya geçebiliriz. Belki burada önemli olan kendimizi her zaman iyi hissetmek değil. Kendimizi nasıl hissettiğimizi fark etmek. Çünkü karşımızdakine verdiğimiz tepkinin ne kadarının ona, ne kadarının bizim o günkü halimize ait olduğunu her zaman bilmek kolay değil. Üstelik kendimizi fark etmek, başkasını doğru anlamanın garantisi de değil. Ama belki ona gerçekten kulak verebilmek için biraz daha alan açıyor. FormeONE'ın Deneyim Alanları içinde “Kendimle İlişkim” ile “Başkalarıyla İlişkimin'' yan yana durmasının nedeni de biraz bu. Kendimizle nasıl olduğumuzun, başkalarıyla kurduğumuz bağdan tamamen ayrı olmadığına inanıyoruz. Belki de iyi bir ilişkinin başlangıç sorularından biri şu: “Karşımda ne oluyor?” kadar, “Bende şu anda ne oluyor?” Çünkü bazen birini daha iyi duyabilmek, önce kendi içimizdeki sesi biraz olsun fark etmekle başlıyor.

Kaynak; Van Boven, L., Loewenstein, G. & Dunning, D., Changing Places: A Dual Judgment Model of Empathy Gaps in Emotional Perspective Taking, Advances in Experimental Social Psychology.