Bedenimiz, Zihnimizin hızını takip etmek zorunda mı?

Zihin, gün içinde sürekli bir sonraki adıma geçmeye alışık.

Peki bedenimiz de aynı tempoda ilerlemek zorunda mı?

Günlük hayatın hızı yalnızca ne kadar iş yaptığımızı değil, zihnimizle bedenimizin gün boyunca nasıl bir tempoda hareket ettiğini de etkiliyor.

Beyin ve beden arasındaki etkileşimi inceleyen araştırmalar, bilişsel yük ve stres gibi süreçlerin fizyolojik tepkilerle birlikte değişebildiğini gösteriyor. Yani zihinsel olarak yoğun olduğumuz bir dönem, bedensel düzeyde de karşılık bulabiliyor.

Bazen bilgisayarın başından kalkıyoruz ama zihnimiz hâlâ toplantıda.

Eve geliyoruz ama günün temposundan henüz çıkamıyoruz.

Bir işi bitiriyoruz ama dikkatimizi bir sonraki işe çoktan vermiş oluyoruz.

Burada mesele hayatın hızını tamamen değiştirmek değil.

Zihnin başka, bedenin başka bir ritimde ilerleyebileceğini fark etmek.

Hareket etmek, dışarı çıkmak, yaratıcı bir işle uğraşmak ya da sadece günlük akışın biçimini değiştirmek, zihinsel yoğunluğun arasına farklı bir deneyim yerleştirebilir.

FormeONE’da deneyim tasarımına bakarken zihin, beden, mekân ve etkileşimi birlikte ele alıyoruz. Bireysel deneyimlerden kurum ve ekip programlarına kadar farklı bağlamlarda hareket, doğa, yaratıcı ifade ve diğer wellbeing yaklaşımlarını bir araya getiriyoruz.

Çünkü bazen ihtiyacımız olan şey daha yavaş bir hayat değil.

Hayatın hızını belirlerken bedenimizin ritmini de hesaba katabilmek.

FormeONE

Hikâyesi olan wellbeing deneyimleri.

Kaynaklar

• McEwen, B. S. (2007). Physiology and Neurobiology of Stress and Adaptation: Central Role of the Brain. Physiological Reviews. 

• Juster, R. P., McEwen, B. S. & Lupien, S. J. (2010). Allostatic Load Biomarkers of Chronic Stress and Impact on Health and Cognition. Neuroscience & Biobehavioral Reviews. 

• Thayer, J. F. & Lane, R. D. (2009). Claude Bernard and the Heart-Brain Connection: Further Elaboration of a Model of Neurovisceral Integration. Neuroscience & Biobehavioral Reviews.